25-11-2017

SMLJO10-1-Spero JO10-1

 

Geklopt door Spero.

Goed is soms niet goed genoeg.

Soms is goed niet goed genoeg. Zo bleek deze zaterdag bij de thuiswedstrijd tegen de sterke koploper Spero. Onze jongens wisten wat hen te doen stond maar het dan ook nog eens waarmaken is een zware klus, die zich lastig laat waarderen. Hoe ga je spelen? Graaf je jezelf in of ga je volle kracht vooruit tot aan het eerste thuisdoelpunt en parkeer je daarna de spelersbus voor de eigen goal? Of parkeer je die bus meteen en wacht je op een snelle counter zoals Jose Mourinho, vaak probeert met zijn teams. Zeker is in ieder geval dat wanneer je speelt zoals altijd en vertrouwt op de balvaardigheid van onze handige mannen, je waarschijnlijk tekort gaat komen op Spero. De ploeg uit Elst speelt niet met veel elegantie of technisch vernuft en overdreven snel zijn ze ook niet. Effectief is de groen witte brigade zeker en hun samenspel is te prijzen en vooral het vertrouwen in eigen kunnen. Dat vertrouwen leek er in het begin van de wedstrijd bij de thuisploeg nog wel in te zitten. De verdediging zat er dicht op, maar moest daarvoor harder werken dan anders. Dat had te maken met kwaliteitsverschil en niets met inzet. Ook in de aanval waren onze spelers actief, maar doordat ze ook hun verantwoordelijkheid namen in het verdedigen, kwamen ze kracht te kort bij het afronden, als ze die kans al kregen. De neiging ontstaat al snel dat je gaat denken dat er niet best wordt gevoetbald, maar wat nu als de tegenstander gewoon erg goed is. Het deed denken aan de wedstrijd van Feyenoord tegen Manchester City. De Rotterdammers speelde niet slechter da hun beste wedstrijden in de eredivisie, maar City was gewoon veel beter. Dat lag dus niet aan het team en zo was het zaterdag ook tegen Spero. Nadat de 0-3 in het mandje lag, liep het bij de thuisploeg ook iets minder en werd de kans op de gelijkmaker kleiner en kleiner. De veerkracht waar onze jongens het vorige seizoen patent op hadden en wat ook dit jaar een aantal keren de redding is geweest, leek ver weg gestopt onder het kunstgras of achter gebleven in de kleedkamer, in de koppies van SML zat hij op dat moment niet. Ook niet bij de fans trouwens, waarvan de meeste zich al voor de wedstrijd leken neer te leggen bij een nederlaag. Kijk dan voetbal je ook niet in de juiste ambiance natuurlijk. Een ploeg die tegen een duidelijk sterkere tegenstander moet optreden, dient naar voren te worden geschreeuwd. liefhebbende fans bevestigen wat er wel goed gaat en houden tot de laatste minuut hoop op een terugkeer, al is de achterstand nog zo groot. Dan creëer je een sfeer waarin spelers het gevoel krijgen dat alles nog mogelijk is. Als het publiek lijkt te bevestigen wat zij al voelen, zakt de moraal in de kicksen. Er waren spelers die leken te worstelen in een voor hen onbekende rol, maar die wel lieten zien dat ze tijdens de trainingen flinke stappen hebben gemaakt. Spelers die nog wel eens wakker gemaakt moeten worden in een wedstrijd, riepen en liepen om het hardst. Zulke spelers hebben niet slecht gespeeld, ook ga je met 0-5 de rust in.

De tweede helft ging goed van start voor de thuisploeg, maar ook nu waren de mannen uit Elst uiterst gedisciplineerd in het afronden en speelden het spelletje met een bijna saaie perfectie. De spannendste momenten kwamen van de aanvallers van SML, die in de tweede helft vaker voor de goal wisten te komen en zelfs tot schieten toe kwamen. Het tempo in de wedstrijd lag hoog, maar in de tweede helft waren een aantal mannen van SML goed warm gelopen. Er waren er een paar die in deze fase er door leken te zitten, maar dat waren dan ook degene die met hun krachten hadden gesmeten in de eerste helft en zo erger hadden voorkomen, hun taken werden zonder commentaar over genomen, soms door aanwijzingen vanaf de zijlijn, soms door eigen inzicht. Waar bij de koploper wel eens gemopper klonk bij verzaken van de medespelers, was dat bij SML zeker niet aan de orde, maar werd het opgepakt en opgelost. Een voor allen, allen voor een. Vooral achterin werd er goed gecoacht op elkaar en Spero kwam zo ook minder vaak tot scoren in de tweede helft en SML ging weer wat meer zijn eigen voetbal spelen. Deze hele helft kwam de tegenstander “maar” negen keer gevaarlijk dicht bij de goal van SML. Drie keer ruimt er een verdediger op, twee keer redt onze keeper weergaloos en vier keer werd het een doelpunt. Ondanks deze onverzettelijkheid stond het aan het einde toch echt 0-9 en hoewel het heel soms gelijk op ging, was er geen moment in de pot dat we beter waren. Dat laatste was vooral de verdienste van Spero, die niet voor niets ongeslagen aan de leiding gaan. Voor de mannen van de Bakenberg geld vooral; hoofd omhoog, schouders naar achteren en volgende week is er weer een potje. Geloof in eigen kunnen, is wat soms ontbreekt en dat is zeker niet nodig in een team met zoveel mooi voetbal, misschien zelfs wel het mooiste van de hele competitie. Iedere week komen we een klein stapje dichterbij en dat kan alleen maar betekenen, dat alles goed komt. Volgende week DVC uit………Altijd lastig

bart

Teamnieuws